Bir süredir Buğra‘nın tumblr sayfası üzerine ufak çalışmalar yapıyorum. Orada dikkatimizi çekti ki maximum post sayısı 15 olarak belirlenmiş. Bu sayıyı aşmak sistemce mümkün değil. Fakat bazı eklemeler bu olay mümkün. Dashboard’da yer alan otomatik yazı çekme geyiğini kullanarak Buğra’nın fakir sayfasını daha da zengin hale getirdik. Oldukça güzel çalışıyor.

Neyse, bu olaydan muzdarip olup internette efil efil nasıl yapılır diye araştıracak kişileri düşünerek nasıl sizde tumblr’da daha fazla post yayınlarsınız onu göstermek istedim. 15′den fazla post göstermenizi sağlayacak sistem için tek yapmanız gereken sadece javascript’i uygun şekilde yerleştirmek.

1- Temanızı özelleştirmek için “Kişiselleştir” veya “Customize” seçeneğine gelin. 2- Solda açılan panelden “Edit HTML” butonuna tıklayın.
3- Temanızı editlemek için gelen ekrandan “</head>” kısmını bulun.
4- </head>kısmından önce aşağıdaki kodu ekleyin.
<script type=”text/javascript” src=”http://www.cynydlan.com/dosya/tumblr/cynyd-ek-post.js”></script>
5- Geri dönüp temayı kaydedin.

Hepsi bu kadar. Sayfanın örnek uygulamasını “pincharmonic.tumblr.com” sayfasında görebilirsiniz.

Resmi görüp tıklayanların seveceği, görüp tiksinenlerin merak etmeyeceği bir hikayeden bahsedeceğim bu sefer. Filmin adı 1066 Battle for Middle Earth. Yarı belgesel tadında seyredilesi güzel bir film. Battle for Middle Earth’den hemen fantastik dünya akla gelmesin. Bildiğimiz İngiliz, Viking hikayeleri. Hastings Muharebesi olarak bilinen hikayeyi anlatıyor. Ortamın canlandırılması, kostümler, ekipmanlar çok hoş. İzleyip de bu ne saçma şeymiş demiyorsunuz.

Şu sıralar fazlaca Mount & Blade Warband oynuyorum. Orada kullandığım bazı silahları yine filmde görünce fazlaca film favorilerim arasına girdi. Fırlatma baltaları, büyük savaş baltaları derken oyundaki favorim Nordlar, filmde Viking olarak karşıma çıktı. Viking doğmak varmış ama Türk olmanın tadını çıkarıyoruz.

En son izlediğim savaş filmi denebilecek eser Robin Hood olunca, 1066 yanında usta işi kaldı. Bence bu tip savaş filmleri veya senaryoları o kadar büyük bütçelerle ve başrol oyuncularıyla çekilmektense bu tip ortamlarda çekilmeli. Daha yakın ve inandırıcı oluyor diye düşünüyorum. Kısacası tavsiye ederim, izlemediyseniz mutlaka izleyin derim.

Lineage II : Interlude oynayanlar için yeni bir haberim var. Yeni bir sunucu geliyor. Khadia ekibi yeniden kolları sıvadı. Saitx’in yeniden katılmasıyla, proje ses getirecek diyebilirim. Closed Beta 4 Temmuz’da sona eriyor. 1 Aralık tarihinde Open Beta olarak hizmet hayatına başlayacak. l2-khadia.com web sayfasından daha fazla ayrıntıyı öğrenebilirsiniz.

Diğerlerinden farklı olarak gerçek ödülleri de bu sunucuda görebileceksiniz. Oyuna katılıp ilerleyen zamanlarda Xbox, Playstation veya güzel bir cep telefonu kazanabilirsiniz. Tabi Avrupa ve Asya’nın zorlu rakiplerini yenmek kolay bir iş değil. Yinede bu oyuna zaman ayırıyorsanız güzel bir hediye kazanabilirsiniz.

Projenin web sitesi ayağında organize bir çalışma çıktı. 2 gün içerisinde web sayfasını bitirmeyi başardık. Beta yayını henüz yayına sokmadık. Temmuz itibariyle yayında olacaktır. Herkesden önce ilk sizinle ..

Khadia fikir olarak karanlık çağın sona ermeye başladığı bir fikri temsil etmektedir. Tabi karanlık tarafı göz ardı edip cıvıl cıvıl bir sayfa tasarlayamazdık Karanlık taraf ve aydınlığın önündeki Dark Elf, ilerde karşılaşacağınız bir eventın habercisi. Bu arada ufak bir tasarım detayı; goldenage (l2goldenage.com) sayfasında ana sayfaya bıraktığım index ile sayfa altına koyduğum görseller birbiriyle bağlantılı. Ufakda bir mesajı var ama o da bana kalsın (edit: goldenage yalan olmuş. sayfa bende de girmiyor)

Kısacası keyif alarak yaptığım bir çalışma oldu. İlerleyen zamanlarda flash ve ajax ile sayfayı geliştirmeyi planlıyorum. Bakalım zamanla daha iyi olacak gibi..

Cape Town’da nasıl bir yermiş derseniz, benim bulduğum Cape Town bu.

Her neyse amacımız Cape Town’un reklamını yapmak değil. Yalnızca Afkika denilince hemen aklımıza kuru kuru insanlar gelmesin diye ekledim. Arkadaşımız burada yaşıyormuş. Eğlenceli de çalışmaları var. Çığlık kompozisyonlu çalışması aşşağıda.. İyi seyirler.

31 Mayıs gününü kızıla boyayan ve bütün günün moralini yerle bir eden bir olay yaşadık. Filistin’e insani yardım maksadıyla, “Yolumuz Filistin, Yükümüz Özgürlük” sloganıyla yola çıkan IHH’nin gemisi saldırıya uğradı. Bu bir senaryo mudur yoksa işin altından birşey mi çıkacak zamanla göreceğiz fakat şimdiden bazı şeylerin kokusu çıkmaya başladı gibi görünüyor.

Konuyu geçmişten de takip ettiğim için olaya pekte yabancı kalamadım. “Hee.. bak şimdi çıkıyor onların neden olduğu” dedirten olaylar da var, kafaları daha da karıştıran olaylarda.. Durum ne olursa olsun, bugün büyük bir insanlık ayıbı daha işlendi ve herkes sadece kınadı.

Bu tip olaylarda anlayamadığım tek durumsa “KINAMA” olayı. Kınama .. Kınamak.. Kına yakmak .. Pek de farklı durmuyor. Ortada ölen insanlar var ve kınıyoruz. Neyi kınıyorsun ? İsraili .. Hmm.. Güzel fakat ortada ölen insanlar var ve senin kınamaların bunu geçirmeyecek. Sen kınadıkça olaylar da durmuyor. O halde kınamayı, şok olmayı bırakıp icraata geçmek gerekmez mi ? Zannediyorum gerekmiyor ki, herkes sadece kınayıp şoke oluyor. Şok olunması gereken durum, dünyanın bu olaya şok olması. Belki de gerçekten şok oldular ondan hiç birşey yapamıyorlar. Beyinleri durmuş olabilir. Neyse .. Olan biten üstüne neler oldu ve bunlar neye alamet olabilir biraz araştırdım. Ortaya farklı bir dünya çıktı. Önce olayları sorgulayalım sonra dünya ne demiş bakalım.

Bazı sorulması gereken sorular var. Çelişki büyük ve aşikar olmasına ramen, bazıları savunuyor ya tuhaf .. Soralım ve gülelim ..

İsrail diyor ki; “biz kontrole gittik bize ateş ettiler, bizde korumak için sıktık.”
* Oraya inen ekip komando. Madem öyle komandolar neden çok yakından sivillere ateş ediyor ? Komandolar sivillerden daha mı aciz?
* Madem kontrol etmeye gidiyorsun, o zaman neden helikopyerle iniyorsun?

İsrail diyor ki; “ölenlere üzgünüz.”
* Madem ölüm için gidilmedi, o zaman neden plastik mermi yerine, gerçek mermi kullanıldı ?

Yani ortada saldırı yok deniyor ama, bundan iyisi şamda kivi.. Daha ne olsun ?

Neyse teorileri bırakıp dünyaya dönelim. Dünya bu olaya tepkisiz kalmamış neyseki. İşte parça parça bulduğum demeçleri tek yerde topladım. Önemli olabilecek ülkeler veya tanışık olduğumuz ülkeler nerdeyse ortak bir açıklama yapmış olmuş. En çok Yunanistan beni şaşırttı. İran’a helal olsun. Yine beklediğim gibi yapıştırmışlar lafı. Uzunca bir demeç listesi var, daha fazla sıkılmadan aşağıya bir göz atın.

AB (Avrupa Birliği) ve BM (Birleşmiş Milletler) Cephesi

Onlarda olayı kınayarak “Şoke edici” sıfatıyla değerlendirdiler. Zaten kınamak ve üzgün olmak, ölen insanların hayatını geri getirecektir emin olun (!) Sahte tavırlar, umarız bu sefer biraz samimidir. İnsanlıktan bahsederken, “ah ne üzüldük .. şoke olduk .. ama İsrail benim kankam” imajını silmediğiniz aşikar. Yinede büyük adım, tebrik ettik.

Arap Birliği ne yaptı?

Tabi olay arap birliği açısından önemli bir mesele. İsrail genel bir tehdit haline geldiğini daha öncede yansıtıyordu ama bu olay insanların gözünü biraz açmış oldu. Fırsat bu fırsat, toplanalım da şu israil hakkında ortak bir tutum yapalım demek istiyorlar. One Minute olayından sonra da arap birliği Türkiye’yi poh pohlamıştı. Kim bilir belki Araplar lider seçimi yapar, kahraman başbakanımız yine kürsülere çıkar. Arap birliğini bu toplantıya davet edenin de Suriye olduğunu unutmayalım.

Afrika Birliği boş durur mu?

Onlarda şoke olup hemen kınamışlar. Bir soruşturma açılmasını talep etmişler. Tabi bu soruşturmaları kim açacak, nasıl değerlendirecek orası ayrı bir konu. Yinede “insani yardım” konusunu Afrikalılardan daha iyi anlayacak bir birlik olmasa gerek. Neticede ne kadar sömürge de olsalar, hala en insani ve net konuşan onlar olarak görünüyor.

İtalya Dış İşleri Bakanlığı da boş durmadı

İtalyanları ne kadar sevsemde, hükümeti biraz yapmacık. Siyasi işlere akıl sır ermez, yinede tatmin olduk diyelim .. Onlarda şoka uğradık demiş. Uğradın da birşey mi oldun demeyin .. Koca italya şok olmuş kolay mı ?

“Gemiye saldırı bizleri şoka uğrattı”

İngiltere Dış İşleri Bakanlığı

Aslında hiçte şaşırmadım yine boş boş açıklamalar. Aslında bu konuda biraz milliyetçi damarım tuttuğundan mıdır nedir, olayları pekte araştırmak lazım falan gibisinden değerlendiremiyorum. Değerlendirenleri de komik buluyorum. Eminim ailesinden birisi ölse, savaş ilan ederdi ama işte ingiliz hükumetine laf atacak halimiz yok ya .. Yine de bir iki kalem doğru söz söylemişler.

“Büyükelçiliğimiz, İsrail hükümetiyle acil irtibat halinde. Daha fazla bilgi ve İngiliz vatandaşlarına acil olarak ulaşmayı talep ediyoruz.

Gazze’ye bu yolla girilmemesi gerektiğini çeşitli riskler nedeniyle sürekli tavsiye ediyoruz. Ancak aynı zamanda, İsrail’in itidal içinde ve uluslararası yükümlülükleri doğrultusunda hareket etmesine açık bir ihtiyaç var.

Bu olay, Gazze’ye girişe yönelik kısıtlamaların kaldırılmasının gerekliliğini göstermiştir. Gazze’nin yardımlara kapatılması kabul edilemezdir ve amaca zararı dokunmaktadır. Uluslararası toplumun bu trajediye, Gazze krizine acil bir şekilde kalıcı bir çözüm getirmekten daha iyi bir tepkisi olamaz.”

Fransa Dış İşleri Bakanlığı

Fransızların soylu duruşu, “insanı çok severiz, çok üzüldük” tavırları neyse ki bu sefer bir işe yaradı. En azından açıklama okuyanı tatmin eder türden.

”İsrail askeri operasyonunun trajik sonucundan derin bir şekilde şoka uğradım. Hiçbir neden bu tür bir şiddeti haklı çıkartamaz. Kaç gündür herkes tarafından bilenen insanı yardım girişimine yönelik bu tür bir müdahale nasıl olur anlayamıyoruz”

Yunanistan Dış İşleri Bakanlığı

Yunanistan buna ek olarak, aynı gün İsrail ile ortak yürüttüğü tadbikatları sonlandırdığını açıkladı. Askeri ve siyasi olarak ciddi bir karar gibi görünsede, yunan hükumetinin benzer oyunlar oynadığını geçmişten biliyoruz. Yalnızca göz boyama olabilir. Bunu zaman gösterecek.

”Bu derecede şiddet haklı gösterilemez”

Rusya Dış İşleri Bakanlığı

Ruslarda olaya karışmadan edememişler. Zaten benim fikrim, bu olayı çözse çözse Rusya çözer. Amerika’nın tutumu (“ne mal olduğu” desek daha doğru) belli. Ortadoğu’da ise zaten bir birlik veya tutumdan bahsetmek imkansız. Bu olayı ya Çin ya Rusya çözer.

“Yaşananların tüm detaylarıyla açıklığa kavuşturulması gerekiyor. Hiçbir hukuki neden olmadan sivil insanlara karşı silah kullanılmasının ve açık denizlerdeki gemilere el konulmasının, uluslararası hukuk normlarının çok net bir ihlali olduğu son derece aşikardır.

Bu olayı aynı zamanda, Gazze Şeridi’ne yönelik İsrail ablukasının acil olarak kaldırılması, Gazze halkının insani ve sosyal durumunun iyileştirilmesi için gerçek adımların bir an önce atılması gerektiğinin ispatı olarak görmekteyiz.”

İran Dış İşleri Bakanlığı

“İnsanların hayatlarını kaybetmesine gerek yoktu. Tüm bu olanlar, İsrail’in Gazze’yi yasa dışı biçimde abluka altına almasının doğrudan sonucudur

Bu olay, siyonist İsrail rejiminin zalim ve katil çehresini bir kez daha gün yüzüne çıkardı

Uluslararası toplumun ve uyanık vicdanların, saldırgan, işgalci ve katil İsrail rejimi karşısında kesin tavır almalarının zamanı gelmiştir. İran, tüm Arap ve İslam ülkelerinden birlik ve beraberlik içinde bu rejim karşısında durulmasını istiyor. Batı dünyası da çifte standart politikalarını bir kenara bırakarak siyonist rejimi desteklemekten vazgeçsin.”

ama olayı İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad patlatmış.
Benim fikrimce, çok önemli şeyler söylemiş. İran’ın o kadar nükleerle ne yapacağını düşünüp duruyoruz. İsrail bitecek demiş.. Acaba diyorum ki… ? Ha.. ? Olmaz mı ?

“Siyonist rejimin Filistinlilere karşı gayri insani hareketleri ve Gazze halkına insani yardımı önlemesi, Siyonist rejimin gücünü değil zayıflığını gösteriyor.

Bütün bunlar iğrenç ve sahte rejimin sonunu ve yok olmaya yaklaştığını gösteriyor.”

Hollanda Dış İşleri Bakanlığı

Çok şaşırma durumu yine devam ediyor. Hollanda da şaşıp kalanlardan. Ama sonradan durumu anlayıp, en iyisi bir düşünelim diyorlar.

“Bu kadar kişinin ölmesinden büyük şaşkınlık duydum. Hollanda, bunun nasıl meydana geldiğini belirleyecek açık bir soruşturma başlatılmasını istiyor”

Norveç Dış İşleri Bakanlığı

Ateş düştüğü yeri yakarmış. 3 Norveçli olunca, hemen tutumlar değişiyor.

“Koşulları ne olursa olsun sivil yardım görevlilerine karşı askeri saldırı düzenlemek kabul edilemez, filoda 3 Norveçli bulunuyordu, akıbetleri bilinmiyor”

İsveç Başbakanı

İsveçten yine klasik..

”Ciddi bir durum ile karşı karşıyayız. İnsani yardım taşıyan bir gemiye saldırı hiçbir şekilde kabul edilemez”

Diğer

Almanya, Mısır, Lübnan, bla bla .. liste devam edip gidiyor ama genel olarak hepsi üzülmüş, şoke olmuşlar. Hep aynı demeçler olduğu için ekleyip kalabalık yapmak istemedim. Almanya’nın başında hitler olsaydı ama ne malzeme olurdu basına. İran’dan bile felaket olurdu.

Düşünsenize ..

Almanya Cumhurbaşkanı(!) Hitler !

“Bir gün gelecek bütün yahudileri öldürmediğim için bana küfür edeceksiniz demiştim ya.. İşte o gün bu gün.. Ne olduu leenn düdükler !!”

Başbakanımızın deyimiyle sizden One “Munite“‘ alacağım ve yazıyı noktalayacağım ( Gerçi bir kaç minute sığacak konu değil ama ) izninizle.. Son olarak demek isterim ki, Türkiye cephesi yakında daha da alevlenir ama bir süre sonra söner. Yok efenim “savaşa sürükleniyoruz” vs. bunlar komplo teorileri. Tabi savaş yakında MUTLAKA çıkması lazım o ayrı ama sebebi bu olay olmaz. İsrail yine kalır. İsraili ortadan çıkartmaya kimsenin gücünün yeteceğini zannetmiyorum. Hoş, başbakanımız yine ağır konuşmuş ..

“Bu saldırı, gerekçesi ne olursa olsun uluslararası hukuka aykırı bir devlet terörüdür. İsralin yaptığı yanında kâr kalıyor”

Bana kalırsa iki durum ortaya çıkar. Aklımda 2 senaryo var.

1.Senaryo : İsrail Toprak Genişletir.
Muhtemelen bir toplantı yapılsa, İsrail’e hiç bir şey verilmeyecektir. Bu durumu tersine çevirmek için bu tip bağıra bağıra gerçekleşen bir olay yaşandı. Bu sayede İsrail’in gücü konuşulup, bir tehdit olduğu anlaşıldı. İsrail’in suyuna gidilmesi gerecek. Bununda anlamı barış için İsrail’e oyuncak, o da toprak demek oluyor.

2.Senaryo : İslam Birliği Kurulur
Diğer ve benim aklıma en yatanı bu Tayyip Erdoğan’ın hükumetiyle birlikte arap ve müslüman yanlısı politikalar izledik. Avrupa yalakası bir duruşumuzda var. Mahalle ağzında kaşar denen tip, ülkemiz vizyonu için seçilmiş. İşte bu kaşar politikamızı, entrikalarla birleştirerek harika bir karışım ortaya koyduk. Israile çektiğimiz restten sonra, Araplarca Müslümanlık hizmet bilmemnesini başbakanımıza takdim etmişlerdi. Şimdi bu olaydan sonra peygamber ilan edilsek yeridir. Hele ki olurda savaş ilan edersek, cennetle bile ödüllendirilebiliriz. İşi dalgaya alındığım düşünülürse, şuan israilin yaptığı ve dünya üstünde oynanan bu oyun; benim yaptığımdan daha büyük bir geyiktir derim.

Saygılarımla efenim..

Aradan geçen 1 seneden sonra, sayfayı tazelemenin zamanı geldiğini düşündüm. Aslında bayadır düşünüyordum fakat zaman darlığı veya ertelemeler yüzünden fırsat bulamamıştım. Kafamı dinleyebildiğim şu günlerde tam zamanıdır diye karar verdim. Nitekim 1 günde bitirebildim. Öğlen 12 gibi sayfayı talan etmiştim şuan saat gece 01:30 ve sayfayı nihayetine erdirebilmiş durumdayım. Gecenin yorgunluğu kesin bir yerlerde bir kaç hata bırakmış olmam gerek. Yakın zamanda sayfanın orasıyla burayla daha da oynamayı planlıyorum.

Tüm içeriği blog içerisinde artık yayınlayacağım. Bu blog konusu son zamanlarda daha da cezbetmeye başladı. Portfolio da ve blog içeriğe ekleyemediğim yazılarıda haziran gibi eklemeye başlarım diye umuyorum. Son zamanlarda kendim için yaptığım tek şey bu oldu sanırım

Esen kalın (:

Robin Hood 14 Mayıs ile vizyona girdi. Gecikmeli olarak, perşembe günü filme gidebildim. İlk trailerını izlediğim zamanlardaki heycanla sinemadaki yerimi aldım. Russell Crowe konusunda baya büyük şüphelerim vardı. Neden derseniz malum amcamız biraz iri. Robin Hood genelde daldan dala atlayan, suçluların azılı düşmanı, ele sığmayan, hop orda hop burda, SÜPERR KAHRAAMAANN !! olarak anlatılır. Kitaplardaki resimleride genelde öyledir. Yalan mı ? Hatta üşenmedim araştırdım bakın bu da ispatı;

Şimdi şunlara bakınca daha zayıf ve atletik bir robin hood düşünüyoruz. Zaten mantıkende öyle olmalı. Bir okçunun ormanda koca bir ingiliz ordusundan kaçtığını hayal ettiğimizde baya hızlı olması lazım. Russell Crowe’u düşünce pek de hızlı koşacağını düşünemiyorum. Ancak altında at olunca amcamız ekranda bir ok gibi fırlıyor.

Yanlış düşünmediğimi yine bir yerde daha anladım. Bu da savaş sahneleriydi. Çünkü filmin başında bile bir “okçunun” hikayesi diye başlıyorken, bizim robin hood genelde kılıç, çekiç kullanıyor ! ((: Adama demezler mi robin hood bu kadar iyi kılıç ustasıysa neden orduda okçu diye ? Zannediyorum dememişler ..

Film bir tek bu yönde bozdu tüm havayı. Geri kalanlara denecek hiç bir şey yoktu. Özellikle karakter seçimleri harika ötesi.  Cate Blanchett (lord of the rings’de galadriel olarak biliyoruz) yine hayran bıraktı desek yalan olmaz. Kötü roller desek zaten ancak bu kadar adamı hasta ederdi. Küfür edilesi derecede insanı hasta edecek performans izledik. Kendilerine burdan teşekkür ederim sayelerinde deşarj oldum

Filmi izledikten sonra bir tavsiye; “Mount & Blade : Warband” oyununu oynayın. Tabi multiplayer oynamanız için serial, dolayısıyla orjinal oyun gerekiyor. Sırf denemek için oyun almak saçma olur ama bu tarzı seviyorsanız kıyıp paraya alın. Multiplayer’da ki kale kuşatmasını filmden sonra şevkle oynadım. Tabi kendinizi Robin Hood zannedince, insanlar havanızı alıyor. Fazla havaya girmeden oynayın derim (:

Filmin yenisi de gelebilir gibi görünüyor. Yaparlarsa sıkıcı olacaktır ama zannediyorum ilk önce bir tepki görecekler. Cepler para görürse, ikincisini izleriz diye düşünüyorum. Sonuç olarak ilk izlenim fena değildi.

Son olarak içimde kalan birşeyi paylaşmak istiyorum. Russell Crowe yerine bence David Wenham oynamalıydı. Tam ona gidecek tarzda roldü. David Wenham’da kim olaki diyorsanız; the Lord of The Rings ve 300′den hatırlarsınız. Lotr’da Faramir’i oynamıştı. Okçu rolü bence tam oturuyor kendilerine. Aklımızda daha iyi canlanması için ufacık bir düzenleme yaptım.. Sizi David Wenham ile bırakıyorum, iyi seyirler diliyorum ..

Berlin-İstanbul 20. Yıl Kardeş Şehir etkinlikleri çerçevesinde planlanan “Next Wave” projesine davet alan İstanbul Modern, yenilenen koleksiyonunu 12 Kasım 2009 – 17 Ocak 2010 tarihleri arasında Berlin’in en önemli sanat mekânlarından biri olan Martin Gropius-Bau’da (www.gropiusbau.de) sergiliyor. “İstanbul Modern-Berlin” adlı sergi, İstanbul Modern’in kalıcı koleksiyon katından seçilen çalışmalardan oluşuyor.

Berlin’in önemli sanat kurumlarından olan Akademie der Künste ile işbirliğiyle gerçekleştirilen sergi sayesinde, ilk kez Türkiye’den modern ve çağdaş kimlikte bir müze koleksiyonu bir Avrupa başkentine taşındı.

Serginin açılışına Türkiye’nin Berlin Büyükelçisi Ahmet Acet, Martin Gropius-Bau’nun Direktörü Gereon Sievernich ve Akademie der Künste’nin Müdürü Klaus Staeck de katıldılar. Büyükelçi Ahmet Acet, açılışta yaptığı konuşmada “Türkiye’nin toplumsal ve kültürel hayatının İstanbul Modern’den önce ve İstanbul Modern’den sonra olarak ikiye ayrıldığını” vurguladı. Martin Gropius-Bau’nun Direktörü Gereon Sievernich ise İstanbul Modern’in Berlin’de koleksiyonuyla Türkiye’nin çağdaş yüzünü temsil etmesinin öneminin altını çizdi.

Sergi, modernleşmenin ilk evreleri ile çağdaş sanatın en önemli temsilcilerini bir araya getiriyor. İbrahim Çallı’dan Sarkis’e, Zeki Kocamemi’den Hale Tenger’e, Nejat Melih Devrim’den Gülsün Karamustafa’ya kadar 59 sanatçının 66 eserinin yer aldığı sergi, yüzyıllık modern ve çağdaş sanatımızdan önemli bir kesiti açıklayıcı bilgiler eşliğinde gözler önüne seriyor.

Serginin küratörlüklerini İstanbul Modern Sanat Müzesi Şef Küratörü Levent Çalıkoğlu ve Next Wave projesinin şef küratörü Çetin Güzelhan üstleniyor.

Sergi küratörü Levent Çalıkoğlu, sergi açılış konuşmasında İstanbul Modern’in beş yılda, modern ve çağdaş Türk sanatını büyük bir izleyici kitlesiyle buluşturduğunu ve Türkiye’de sanatın kamusal bir tartışma yaratabileceğini kanıtlayan bir müze olduğunu kanıtladığını belirterek, “Türkiye’nin 2000’li yıllardaki sanatsal, sosyal, ekonomik, politik ve kültürel dönüşümünde söz sahibi oldu. Bir kurum olarak güvenilir, uluslararası bir partner olabileceğini ispatladı” dedi.

İstanbul Modern’in beş yıl önce açılırken, Türk sanatçılarını uluslararası ortamda tanıtma gibi sorumluluk almak istediğini anımsatan Levent Çalıkoğlu, bu davetle İstanbul Modern’in koleksiyonunu uluslararası platforma taşıdığını ifade etti. “İstanbul Modern-Berlin” sergisiyle, ilk kez bir müze koleksiyonunun Almanya’ya, başlangıç olarak da Berlin’e taşıdığını vurgulayan Levent Çalıkoğlu, İstanbul Modern’in kalıcı koleksiyonundan yapılan bir seçkiden oluşan serginin Türkiye’deki modern sanatın ilk örneklerinden bugüne katettiği gelişimi seçilmiş örneklerle aktarmaya çalıştığını söyledi: “Yaklaşık 100 yıllık bir zaman dilimini kronolojik bir akışla kimi zaman gruplar ve dönemler, kimi zaman da üsluplar ve karşıt yaklaşımlar ışığında sunan sergi, duvar metinleri ile birlikte bu zaman dilimini Berlinli izleyicilere tanıtmayı amaçlıyor. 59 sanatçının 66 eserini bir araya getiren sergi, bugüne değin Avrupa’da açılan en büyük modern ve çağdaş Türk sanatı sergisi olma özelliğine de sahip.”

Çalıkoğlu, “İstanbul Modern-Berlin”in, tarihsel, politik, kültürel alanlarda köklü bağları bulunan iki ülke için aslında geç kalmış bir sergi olarak değerlendirilebileceğini ancak  bu boyutta bir sergi içeriğiyle her iki kültürün birbirine biraz daha yakınlaşıp, yepyeni alışverişlere kapılarını açacağını vurguladı. İstanbul Modern’in Akademie der Künste ile başlattığı işbirliğini sürdürmeyi dilediğini belirten Çalıkoğlu, bu bağlamda 20. Yüzyıl Alman sanatının örneklerinden oluşan benzer bir sergiye ev sahipliği yapma önerisinde bulundu.

İstanbul Modern Yönetim Kurulu Başkanı Oya Eczacıbaşı, İstanbul Modern’in, bugün ülkemizde üretilen sanatın küresel dünyada evrensel bir anlam taşıdığını göstermek ve İstanbul’un uluslararası kimliğine vurgu yapan zengin bir birikimi yansıtmak gibi çok önemli bir misyonu üstlendiğini belirterek, “Beş yıl boyunca Türk sanatının çağdaş sanat ortamıyla ilişkisinin güçlendirilmesi bakımından çok önemli sergiler düzenledik, kurumsal bağlar kurduk, dünya sanatıyla Türk sanatı arasında yaratıcı alışverişi sağlayacak, yerel yaratıcılığı besleyecek ve etkileyecek bir platform oluşturduğumuza inanıyoruz. Sanatsal üretim ve birikimimizi uluslararası boyutlarda paylaşma ve kültürel kimliğimizi dünyaya daha yakından tanıtmak amacıyla, sadece sergilemekle yetinmeyerek ürettiğimiz sergilerimizi yurtdışında çeşitli ülkelere de taşıyoruz” dedi.

Bu yıl da önce Kore’de daha sonra Berlin’de, modern ve çağdaş yapıtlardan oluşan, yenilenen ve gelişen koleksiyonu sergilediklerini söyleyen Eczacıbaşı, “İstanbul Modern-Berlin” sergisi, bugüne dek Avrupa’da açılan en büyük modern ve çağdaş Türk sanatı sergisini olma özelliğini taşıyor” görüşünü dile getirdi.

Oya Eczacıbaşı, İstanbul Modern’in beş yıl boyunca uluslararası kimliğimizi yansıtan, farklı sergilerini Avusturya, İngiltere, İrlanda, Yunanistan, Almanya ve Fransa’ya taşıdığını da anımsattı: “Yurtdışında çeşitli müzeler, sanat kuruluşları ve koleksiyonlarla işbirlikleri oluşturarak, değişik sergilerle görsel sanatlar alanındaki zenginliğimizi uluslararası sanat ortamıyla paylaşıyoruz.”

100 YILLIK ZAMAN DİLİMİNDE 59 SANATÇININ 66 YAPITI

Sergi, İstanbul Modern’in kalıcı koleksiyonundan yapılan seçkiyle Martin-Gropius-Bau’nun tarihî mekânları için yeniden tasarlandı. Yaklaşık 100 yıllık bir zaman dilimini kronolojik bir akışla kimi zaman gruplar ve dönemler, kimi zaman da üsluplar ve karşıt yaklaşımlar ışığında sunan sergi, duvar metinleri ile birlikte bu zaman dilimini Berlinli izleyicilere tanıtmayı amaçlıyor.

Serginin ilk odası, Alman Kültür Tarihçisi Aby Warburg’un bellek teorisini tartışıyor. Siyah bir kübün üzerinde izlenebilecek olan sayısız fotoğraf karesi, her iki ülkenin kültürel mirasını ve bu mirasın birbirleri ile etkileşimlerini düşündürüyor. Ortak imgelerin her iki kültürün tarihsel mirasında nasıl yer değiştirdiğini gösteren bu çalışma sergi için özel olarak tasarlandı.

İkinci odada İbrahim Çallı, Nazmi Ziya, Feyhaman Duran gibi İzlenimci Kuşak sanatçıları ile onların öğrencisi olan Müstakiller ve D Grubu sanatçılarını bir araya getiriyor. Zeki Kocamemi ve Ali Avni Çelebi’nin Münih Hans Hoffman Atölyesi’nde edindikleri kübik-konstrüktivist anlayışın izlerini görünür kılan bu oda, 1950’li yıllara kadar modern sanatın doğum izlerine yer veriyor.

Üçüncü oda, Nejad Melih Devrim, Fahrelnissa Zeid, Selim Turan gibi Paris Okulu içerisinde yer alan sanatçılar ile 1950’li yıllarda İstanbul sanat ortamına soyut sanatı sunan Adnan Çoker, Ferruh Başağa gibi isimleri karşılaştırıyor. Bu çalışmalarda Anadolu kültüründeki motifsel duyarlılık, kaligrafi sanatındaki jestüel ifade, yerel zanaat örneklerindeki renkçi süslemecilik, vitray geleneğindeki incelikli işçilikten etkiler görülebilir.

Dördüncü oda, 1960’ların Toplumsal Gerçekçi ressamları ile kişisel bir üslup arayışıyla figür ve peyzaja yönelen ve Paris sanat ortamında üretimde bulunan sanatçıları bir arada sunuyor. Neşet Günal, Nuri İyem, Nedim Günsür’ün karşısında Avni Arbaş ve Adnan Varınca’nın eserleri yer alıyor.

Beşinci odada 1970’li yıllarda kendilerine özgü bir tarz geliştiren dört sanatçıya yer verildi. Burhan Doğançay, soyutlama ağırlıklı resimlerinde geçmişi bugünün popüler kültür diliyle buluşturuyor. Erol Akyavaş, İslam Estetiğine mistik bir yaklaşım sergiliyor. Özdemir Altan, dil ve imgenin anlamlarını sorguluyor. Ömer Uluç, kendine özgü bir figür anlayışı ile modern imgenin anlamlarını araştırıyor.

Altıncı odada 1970’li yıllardan başlayarak figüratif ve anlatımcı bir tarz geliştiren sanatçılar yer alıyor. Mehmet Güleryüz, Komet, Balkan Naci İslimyeli bireyin iç dünyasına yöneliyor. Ergin İnan, bireyin varoluşu ile inanç sistemleri arasındaki konumunu sorguluyor. Yusuf Taktak, anıtsal bir formla soyutlamalara girişiyor. Bedri Baykam, sanatçının 20. Yüzyıl’daki pozisyonunu sorguluyor. İsmet Doğan ise geçmiş ve şimdiki zamanı birbirine bağlayan kolajlar gerçekleştiriyor.

Yedinci odada 1980’lerden itibaren farklı konu ve anlatımlara odaklanmış sanatçılar var. Nil Yalter, göbek dansı eşliğinde vücuduna feminist bir manifesto yazıyor. İnci Eviner, gövde ve kadın bedeni üzerine yoğunlaşıyor. Mustafa Pancar, 1980 sonrasının değişen kent görünümlerine ve inşaat faaliyetlerine yer veriyor. Bubi, kumaşlarla armalar, soyutlamalar gerçekleştiriyor. Canan Tolon, mimari kökenli soyutlamalar boyuyor. Haluk Akakçe, sanatın doğuş mitini animasyon bir videoya dönüştürüyor. İrfan Önürmen, tül malzeme kullanarak figüratif kompozisyonlar kurguluyor.

Sekizinci odada ise Sarkis ile Ramazan Bayrakoğlu’nun çalışmaları var. Sarkis, imzasız anonim kadın figürü resimlerine neonlarla müdahale ediyor. Tarihte kaybolanı bugüne taşıyor. Ramazan Bayrakoğlu ise sinema filmlerinde yan rollerde oynayan, sadece kısa süreliğine ekrana gelen kadın figürlerini görünür kılıyor.

Dokuzuncu odada iki önemli video çalışması sergileniyor. Şener Özmen ve Erkan Özgen’in videosu günümüz sanatçısının ironik yolculuğunu anlatıyor. Cervantes’in Don Kişot ve Sanço Panza kahramanları olarak iki sanatçının Diyarbakır dağlarındaki seyahatini izliyoruz. Tate Modern’e giden yolu bulmaya çalışan sanatçılar sanatın merkezlerine ulaşmanın zorluğunu görünür kılmaya çalışıyor. Hale Tenger ise 1986 yılında 1. Manifesta’da sergilediği işiyle Avrupa-Türkiye sınır ve kültür farklılıklarına ilişkin bir deneyimini aktarıyor. Bir sanatçı ve birey olarak yaşadığı vize ve kültür sorunlarına 1990’lı yıllardan bir cevap bu. Bu sorun şüphesiz bugün de geçerliliğini koruyor.

Son odada ise Ayşe Erkmen’in zıplayan mayınları var. MTV klip ve animasyon dili ile sorunlu ülkelerin kara mayınlarını sorunsallaştıran bu çalışma davetkâr bir görsellik ile tehlikeyi buluşturuyor. Taner Ceylan’ın resminde hem kadın hem de erkek olarak bir figür yer alıyor. Leyla Gediz, “Cenevre Oteli” ile mekân ve bellek sorununu bir araya getiriyor. Pınar Yolaçan, sakatatlardan hazırladığı kıyafetleri kadınlara giydirerek, moda ve kimlik sorununa işaret ediyor. Gülsün Karamustafa ise İstanbul’un en önemli meydanlarından biri olan Taksim Meydanı ile kişisel ve toplumsal bellek arasındaki ilişkiye işaret ediyor. Sanatçı, meydanın tarihi ile kişilerin tarihinin nasıl örtüştüğünü kurgu ve gerçek karışımı görüntülerle işliyor.

SERGİDE YER ALAN SANATÇILAR VE YAPITLARI

Haluk Akakçe, 1970; “Sanatın Doğuşu”
Erol Akyavaş, 1932–1999; “Kalenin Düşüşü”
Özdemir Altan, 1931; “Köpek Gezdirme Alanları Yaygınlaştırma Projesi”
Avni Arbaş, 1919–2003; “Paris Anbervilier”
Hale Asaf, 1905/1906–1938; “Natürmort”
Bedri Baykam, 1957; “Bir Haremim Olsun İsterdim”
Ramazan Bayrakoğlu, 1966; “Alexandra Maria Lara’nın Portresi”
Aliye Berger, 1903–1974; “Oda”, “Brahms Çalışması/Carl Berger Portresi”, “Mutfak Işığı”, “Carl Berger”
Nurullah Berk, 1906–1982; “Uyuyan Güzel”
Sabri Berkel, 1907–1993; “Soyut Kompozisyon”
Semiha Berksoy, 1910–2004; “İsimsiz”, “Zümrüdüanka Portre”
Ferruh Başağa, 1914; “Mavi Soyut”
Bubi, 1956; “Kafes”
Cihat Burak, 1915–1994; “O Diyar ki Onda Acayiplikler Olur (Paris Peyzajı)”
İbrahim Çallı, 1882–1960; “Plajda Kadınlar”
Ali Avni Çelebi, 1904–1933; “Balıkçılar”
Taner Ceylan, 1967; “Beyaz Fonda Alp”
Adnan Çoker, 1927; “Retrospektif II”
Cevat Dereli, 1900–1989; “Tarla Dönüşü”
Nejad Melih Devrim, 1923–1995; “Soyut Kompozisyon”
İsmet Doğan, 1957; “Yazı ve Beden Serisi’nden (Diptik)”
Burhan Doğançay, 1929; “Muhteşem Çağ”
Feyhaman Duran, 1886–1970; “Karpuzlu Natürmort”
Ayşe Erkmen, 1949; “PFM-1 ve Diğerleri”, “Mayınlar” serisinden
İnci Eviner, 1956; “Korkma Sana Bir Şey Olmaz!”
Bedri Rahmi Eyüboğlu, 1911–1975; “Han Kahvesi”
Leyla Gediz, 1974; “Cenevre Oteli”
Hamit Görele, 1894–1981; “Orman Perisi”
Mehmet Güleryüz, 1938; “Dile Düşmüş”
Neşet Günal, 1923–2002; “Toprak Adam”
Nedim Günsür, 1924–1994; “Madenci”
Nazmi Ziya Güran, 1881–1937; “Kırık Çam”
Mustafa Horasan, 1965; “İsimsiz”
Ergin İnan, 1943; “İnsan III”
Balkan Naci İslimyeli, 1947; “Deli Gömleği”
İsmet Doğan, 1957
Nuri İyem, 1915–2005; “Köylü Kadınlar”
Zeki Faik Izer, 1905–1988; “Kompozisyon”
Gülsün Karamustafa, 1946; “Meydanın Belleği”
Zeki Kocamemi, 1900–1959; “Çıplak”
Komet, 1941; “İsimsiz”
Temür Köran, 1960; “İsimsiz”
İrfan Önürmen, 1958; “Odada”
Erkan Özgen ve Şener Özmen, 1971; “Tate Modern Yolu”
Hikmet Onat, 1882–1977; “Toygartepe’de Sabah”
Ahmet Oran, 1957; “Asmalımescit”
Mübin Orhon, 1924–1981; “İsimsiz”
Mustafa Pancar, 1964; “Hafriyat”
Orhan Peker, 1926–1978; “Balıkçı Çocuk ve Kediler”
Sarkis, 1938; “İmzalı Anonim III, İmzalı Anonim VII”
Yusuf Taktak, 1951; “Kış, Bahar, Yaz”
Hale Tenger, 1960; “Kesit”
Cemal Tollu, 1899–1968; “Yağlı Güreş”
Canan Tolon, 1955; “Arıza I”
Selim Turan, 1915–1994; “Soyut”
Ömer Uluç, 1931; “3 Erkek, 4 Kadın, Ziyaretçiler”
Adnan Varınca, 1918; “Çin Porselenli, Peyzajlı Natürmort, Evimizin İçi Tuzla”
Nil Yalter, 1938; “Başsız Kadın ya da Göbek Dansı”
Pınar Yolaçan, 1981; “İsimsiz”
Fahrelnissa Zeid, 1901–1991; “Triton Ahtapotu”